اسد همیشه به من می گفت : موقع امتحان کفش های نوت رو بپوش . چرا ؟ - بپوش . دوباره...... چرا ؟ به خاطر کوزه به سرها . آخه مگه این کوزه به سر ها کی ان ؟

اسد فقط یک بار گفت که این کوزه به سر ها همون مولانا اند ، همون حضرت علی اند ، همون خیام اند  ، همون مسیح اند ، که این کوزه های آب ، همون معرفتشونه که توشه راهه و عشق به دیگران که به عنوان موسیقی متن همراهشونه . اونا به آگاهی رسیدن و جماعتی هم از میوه آگاهی اونها استفاده می کنن و خواهند کرد .

پری- داریوش مهرجویی

 علی عابدینی ای بچه محل صمیمی استاد من آقای من چرا باز غیبت زد..کِی بودش هشت سال پیش بود یا شاید ده سال پیش بود که یهو غیبت زد نمی دونم واسه چی...وقتی هم باز اومدی خونواده ت نبودن باز نمی دونم واسه چی.. همه ی دنیارو گشتی پی اشون نرسیدی بهشون.. وقتی پیدات شد و برگشتی خونه مونست تنهایی بود و انتظار.. آخ که چه زجری کشیدی علی جان..توی همون تنهایی هات بود که به راهت رسیدی..به علی و حلاجت..به حافظت.. توی دهات چاه زدی حرف از کار زدی..کار برای کار نه برای غایت و نهایتش..مثل همین بیل زدن ها آتیش روشن کردن ها.. 

                                                                        هامون(اینجا را کلیک کنید)

.......از وقتی تصمیم گرفتم دیگه نبینم خیلی چیزا دیدم.......................... 

                                                                                      بید مجنون 

رویا : ممنون، من واقعا شانس آوردم که با شما آشنا شدم...فکر کنم خدا شما رو برای من فرستاد...

استاد: برعکسشم بعید نیست درست باشه...آخه خدا عادت داره چند تا کارو باهم انجام میده..................... 

عشق آدم را سبک می کنه اما سبک نه. (شبهای روشن)

یه مورچه اگه صددفعه دونه ش رو زمین بیفته دوباره برش می داره....... 

 (پسرخاله کلاه قرمزی) 

فیلم خاطرات آنه فرانک به کارگردانی جرج استیونس را دیدم. مکان فیلمبرداری فیلم و خیابانها و کانالهای آب آمستردام را قبلا دیده بودم. فیلم برداشتی از خاطرات آنه فرانک دختر یهودی -آلمانی است که بازگوکننده دوره پنهان شدن او و خانواده اش در هلند تحت اشغال نازیهاست.   

یکی از کارهای ناتمام زیادم نوشته هایی بود تحت عنوان: نامه هایی به آنه فرانک که نصف و نیمه باقی ماند تا فرصتی و  کمی آزادی پیدا شود. دیدن فیلم و خواندن خاطرات آنه فرانک را توصیه می کنم از آن جهت که خیلی چیزهایی که ایده آل آنه فرانک بودند کمبودهای دنیای امروز است. او در خاطراتش نوشته: 

It's really a wonder that I haven't dropped all my ideals, because they seem so absurd and impossible to carry out. Yet I keep them, because in spite of everything I still believe that people are really good at heart  

اینجا خودم را در میان انبوهی از منابع حس می کنم که می توان با آرامش خواندشان یا دیدشان یا مرورشان کرد. تماشای هفتگی فیلمهای ندیده و مرور دوباره فیلمهای دیده را با فیلم  "سبکی تحمل ناپذیر هستی" شروع کردم. آدمها و پیچیدگی ساده آنها و سرنوشت انسان معاصر که در میان حوادث سیاسی و اجتماعی به دنبال چیزی شبیه آرامش می گردد در اقتباسی از رمان میلان کوندرا ..... فیلم امریکایی است اما حال و هوای فیلمهای آمریکایی را ندارد..........  

فیلم از آن دسته فیلمهایی است که ارزش دیدن را دارد. فکر کنم تفاوت زیادی بین رمان کوندرا و فیلم نباشد و می توان رمان "بار هستی  " را در فیلم خواند.............

بالاخره فیلم کپی برابر اصل را دیدم. با سکانسهای طولانی و مستندگونه اش و با ترکیب واقعیت و داستان و با دیالوگهای طولانی. شاید اولین فیلمی بود که به دقت و به دلخواه خودم طی یک سال گذشته دیده ام. حرفهایی که در فیلم رد و بدل می شود را باید با دقت بیشتری از میان زبانهای انگلیسی و ایتالیایی و فرانسوی که در فیلم وجود دارد نوشت و مطالعه کرد. فضای فیلم و شخصیتهای آن برای من ملموس و دوست داشتنی است . گره خوردن واقعیت و داستان در قالب یک داستان دیگر "کپی برابر اصل " را  به اثری شایسته تامل تبدیل کرده است.  دیدن فیلم را به کسانی که دوست دارند یک فیلم ذهن آنها را با سوالات زیادی مشغول کند توصیه می کنم. فیلمهایی که این روزها کمتر ساخته می شوند...............

سالها پیش به عشق کیارستمی کلاس سینما رفتم و فیلمسازی خواندم. در کلاس سینما با دوستی آشنا شدم که سینما را خیلی خوب می فهمید . دانشجو آموز دبیرستان بود و بعدها در امتحانات مردود شد و راننده تاکسی تلفنی شد. با هم مسیر انجمن سینمای جوان تا دانشکده پزشکی را پیاده می رفتیم و از سینما حرف می زدیم. یادم می آید اولین بار او بود که درک جدیدی از فیلمهای مسعود کیمیایی به من داد. از قیصر و گوزن ها . بعد از او شخصیتهای فیلمهای کیمیایی برایم ملموس تر بودند. احمد قاسمی خودش فیلمی بود با تم فیلمهای کیمیایی . بت من اما کیارستمی بود و نوع نگاهش به سینما . به نو آوریهای ساده اش و طعم گیلاس با آقای بدیعی.......مدتهاست سینما را دیگر به طور جدی دنبال نمی کنم . یادم می آید روزهای آخر تهران یکی از دانشجویان رشته تئاتر می گفت : همه حرفها در سینما زده شده .. نباید منتظر حرف جدیدی بود..........شاید راست می گفت. اما گاه گاه فیلمهایی هستند که دوست دارم ببینمشان مثل رونوشت برابر اصل که فکر می کنم سوال رونوشت یا اصل سوال سبک کیارستمی است که مرز مستند (واقعیت و اصل) و داستان (رونوشت و کپی) چیست.  

احمد قاسمی با شخصیتهای فیلمهای قیصر و گوزنها ( سید و قدرت) که خود یکی از آنها بود در خاطره های من ماند با مهر ردی کلاسهای فیلم سازی و بعدها زندگی من با سینما گره خورد و مرا تا آمریکای شمالی جایی که در ماه مارس آخرین فیلم کیارستمی در سینماها نمایش داده خواهد شد کشاند.....