چند روز پیش کنار بوته‌های گوجه فرنگی که کاشته‌ام یک سکه ۲۵ سنتی پیدا کردم. صاحب خانه ( و هم خانه) من روزهای اول به من میگفت که گاه گاه سکه‌های ۲۵ سنتی و ۱ سنتی در خانه و اطراف آن پیدا میکنی‌، و ظرف شیشه‌ای را نشان داد که پر از این سکه‌ها بود. می‌‌گفت که سکه‌ها از طرف پدر و خواهرش هست که سالها قبل به خاطر سرطان فوت کرده اند. او از نظر عاطفی خیلی‌ به آنها وابسته هست و هنوز هم وقتی‌ از آنها یاد می‌کند گریه میکند. من هم گاه گاه این سکّه‌ها را پیدا می‌کنم بدون اینکه سکه‌ها از جایی‌ آماده باشند . شاید به نظر مسخره باشد آنگونه که ما هر دو فکر می‌کنیم گاهی. بدون در نظر گرفتن اینکه این موضوع چقدر غیر منطقی‌ باشد، ما یافتن این سکه‌ها نشانه خوبی‌ میبینیم. در واقعه همه اتفاقات زندگی‌ هم نشانه‌هایی‌ هستند که شناخت زبانی که بتواند این نشانه‌ها را رمز گشائی کند نیاز بسیار به رنج و کار فراوان دارد. هر آدمی‌، هر نفسی، هر اتفاقی نشانه است. کاش میشد زبان این نشانه‌ها را آموخت...

  که با حق سرور دین گفت: الاهی،        به  من بنمای اشیا  را  کماهی.     (عطار)

بهار با منشور رنگ رنگش با باران‌های گاه گاهش آمده است. در جنگل حس زندگی‌ زنده شده است و اعجاب انگیز است که طبیعت بدون چرا راه زندگی‌ پیش می‌گیرد و گیاه خردسال از طعنه سنگ روی ساقه‌اش شکوه نمی‌‌کند و شکوفه‌های گیلاس از سر آمدن بهار خوف ندارند. انسان در جستجوی معنا گاه گمراه شهر می‌‌شود ، دریغا که زندگی‌ در جنگل جاری است.

آمد بهار جان‌ها، ای شاخ تر به رقص آ

چون یوسف اندر آمد، مصر و شکر به رقص آ

چوگان زلف دیدی، چون گوی دررسیدی

از پا و سر بریدی، بی پا و سر به رقص آ

تا چند وعده باشد، وین سر به سجده باشد

هجرم ببرده باشد، رنگ و اثر به رقص آ

کی باشد آن زمانی، گوید مرا فلانی

کی «بی‌خبر» فنا شو، وی «باخبر» به رقص آ

حضرت مولانا

در کل منطقه فلوید فقط یک چراغ قرمز وجود دارد و این خود گواه بافت روستایی و به دور از هیاهوهای معمول شهری است. صاحبخانه من چکیده ای از فرهنگ و تاریخ معاصر آمریکاست با توجه به سفرهایش و تجربیات یگانه اش. دیدن ترکیبی از فرد عاشق طبیعت و هنر و اهل گفتگو و آشنا با فرهنگ ایران  تقریبا اتقاق نادری در آمریکاست....در آمریکا گاهی احساس می کنم که معجزه کلام از صحنه زندگی حذف می شود...آدمها در پیچیدگیهای زندگی اینجا ساکت می شوند و این سکوت ناشی از سیر درونی آنها نیست...یادم می آید حسین منصوری فرزند خوانده فروغ فرخ زاد در جایی گفته بود : قسمتی از جادوی شاعران واقعی در صدای آنهاست...صاحبخانه من حرف می زنداز کودکیش و از نقاشی هایش و از عکسهایش و  این بیان و این کلام در این همه آدمهای تکراری و تکرار آدمها برای من غنیمتی است. در کل منطقه فلوید فقط یک چراغ قرمز وجود دارد و در همین منطقه متروک هم آدمهایی که یگانه باشند هم  وجود دارد.....خلق الانسان علمه البیان...............

هر چه زمان در اینجا گذشت من بزرگ تر شدم و اینجا کوچک تر...نمی دانم این انبساط و انقباض حاصل زندگی کوتاه من در آمریکاست یا نه..گاهی فکر می کنم زندگی اینجا با همه شتابش خیلی ساکن هست ...فعلا که سعی کرده ام تسلیم روزمرگی اینجا نشوم ..مدام به دنبال تجربه های جدیدم...حتی موقع قدم زدن کوچه های جدید را دوره می کنم.....اینجا یا هر جای دیگری از زمین و زمان با هر تعریفی که از زندگی داشته باشیم همیشه چیزی کم است و این حس کم بودن چیزی خود خودش مفهوم زندگی و تعریف سیال آن است. راست گفته بود سهراب: زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من وتو برود....

این بود معنای قد جف القلم

قانون جهانی‌ عمل و عکس العملبه طور دقیقی‌ در عالم جاریست هر چند گاهی‌ از چشمان جزئی نگر ما دور می‌‌ماند.

سالها پیش یکی‌ از نگهبان‌های دانشگاه مشغول اذیت و آزار یک بچه گربه کوچک بود، به التماسی ما هم گوش نمیداد و با پای راستش به زیر شکم گربه لگد میزد، گربه احتمالا تا پای مرگ رفت........دو سال بعد کشیک بخش جراحی بودم، پرستار زنگ زد که مریض اورژانسی تصادفی داریم، وارد اورژانس که شدم، صدای جیغ مریضی بلند بود، جیغهای دردناک... به مریض که نزدیک شدم همان نگهبان بود با ساق پای راست خرد شده در تصادف  موتور...........

نوشته یی پر محتوا از ملا صدرا، فرستنده شعیب فریادی از صالح آباد ایلام:

خداوند بی نهایت است و لا مکان و بی زمان اما بقدر فهم تو کوچک میشود و بقدر نیاز تو فرود می آید و بقدر آرزوی تو گسترده میشود و بقدر ایمان تو کارگشا میشود و به قدر نخ پیر زنان دوزنده باریک میشود و به قدر دل امیدواران گرم میشود...

در خیابان ویسکانسین مثل خیلی‌ جاهای دیگه واشنگتن دی سی‌ بی‌ خانمانها کنار خیابان هستند، اکثرا سیاه پوستند. اما یک خانم سفید پوست هم هست که همیشه از ایستگاه فرندشیپ‌هایت سوار اتوبوس می‌‌شود و تا آخر جرج تاون می‌‌آید، چند کیسه دارد که لباسهایش در آن است . همیشه وقتی‌ از اتوبوس پیاده می‌‌شود در ویترین اولین مغازه نگاه میکند تا خودش را در شیشه آن ببیند و موهایش را مراتب کند. با خودش زیاد حرف میزند. داشتم فکر می‌کردم که مسیح در جایی گفته که خداوند هیچ گنجشکی را گرسنه نمیگذارد، چه برسد به آدمی‌. در حال شک و تردید بودم، دختری که جلوی من راه میرفت غذایی که از بالای خیابان خریده بود را به مرد سیاهپوست بی‌ خانمان گرسنه یی داد که برای خرید غذا از عابران پول می‌خواست....گنجشک‌ها بین شاخه‌های درختان خیابان ویسکانسین بازی میکردند.

امروز چهارم ژولای هست، روزی که اینجا تعطیل است و همه روز استقلال آمریکا را جشن میگیرند. پارسال این روزها را دقیقا یادم هست همین جا بودم ، زمان با همهٔ کش آمدنش چه زود می‌گذرد. داشتم از مراسم روز استقلال می‌گفتم که در آمریکا مردم از هر فرصت کوچکی برای شادی استفاده میکنند، اینجا این قدر آدمها را مشغول کار می‌کند که گاهی ممکن است یادشان برود شادی کردن را، به همین خاطر از هر فرصتی استفاده میکنند برای شادی کردن. (ماهیت و چیستی شادی و اینکه اصلا شادی چیست را بحث نمیکنم).

امسال کار‌های عقب مانده مجال گشت و گذر در شهر را از من گرفته ، خیلی‌ کارهای زیادی هست که مانده هست، کوله باری از کارها................اما حتا گاهی زیر همین کوله بارها هم باید به زندگی‌ فکر کرد که زندگی همین ثانیه هست اگر بدانیم......

سال پیش حوالی همین روزها نوشتن در اینجا را شروع کردم. از یک سال پیش تا حالا خیلی‌ چیزها عوض شده، من دوباره برگشته‌ام به جرج تاون، شهری و دانشگاهی که یک جورهایی به من آرامش می‌‌دهد. قبلا هم گفته بودم که زندگی‌ بازی رودخانه مانندی است که ما را با خود می‌‌برد آنجا‌ها که میخواهد. پس اضطراب زندگی‌ احساس پوچی هست،پس فکر کردن به آینده‌های دور معنی‌ ندارد، فقط باید صبور بود و منتظر تا زندگی‌ خودش حرفهایش را بزند.آمدن به آمریکا حداقل به من نشان داد که در زندگی‌ فقط باید صبور بود و منتظر، گاهی وقت‌ها حتا می‌توان انتظار معجزه داشت. برای کسانی‌ که به روز مرگی عادت کرده اند خیلی‌ چیزهای زندگی‌ تعریف نشده هست، یعنی‌ زبان زندگی‌ جوری است که برای درکش باید خیلی‌ فضاهای مختلف را درک کرد، گاهی درک این فضاها نیاز به مشقت ، تنهایی‌ و تجربه‌های سخت دارد. درک زبان زندگی‌ و دانستن فیزیولوژی زندگی‌ به معنی‌ چیزی فراتر از آنچه که چشمهای ما می‌‌بیند، تنها وظیفه انسان است، که رودخانهٔ زندگی‌ را اضطراب معنایی ندارد.

کمتر نوشتم چون پایان فصلی بود و آغاز فصل دیگری...... خیلی چیزها عوض شد در چند هفته اخیر و خیلی چیزها قرار است عوض شود..........باشد که در موج زندگی گم نشوییم......... از فردا دوباره می نویسم......

آقای ....... عزیز من خیلی منتظر میل شما شدم حتما سرتون شلوغه حتما ..........انجمن سینمای جوانو یادتون میاد . داشتم گشتی تو اینترنت میزدو که وبلاگتونو پیدا کردم خوشحالم که به موفقیتهایی که میخواستین رسیدین شاید احمد قاسمی هم با راننده تاکسی بودنش به اون چیزی   که میخواست برسه مگه راننده تاکسی " روی ماه خداوند رو ببوس " چش بود . مهم اینه که آدم ها تو هر موقعیتی که هستن به معنای واقعی آدم باشن و در جستجوی خود واقعی . دوست عزیز امیدوارم  روزی به علم واقعی دست پیدا کنی دلم برای همه بچها خیلی تنگ شده از هیچکس هیچ خبری ندارم  ...................................................

ملاصدرا می گوید: " ویرانه ایست این جهان! عمر، کفاف نمی دهد که آباد کنیم، غیرت رخصت نمی دهد که رها کنیم".....................

سفر به استنفورد دانشگاهی با معماری استثنایی و شهری سبز و آب و هوایی همیشه دلپذیر و آدمهایی رنگارنگ تجربه خیلی مفیدی بود. نکته خیلی در ابتدا عجیب (اما طبیعی) برای من ارتباط تنگاتنگ این دانشگاه با صنعت هست. اکثر دانشجوهایی که با آنها حرف زدم در حال تاسیس شرکت یا در حال برنامه ریزی برای کار در شرکتی بودند. همانطور که در پستهای قبلی هم نوشتم سفر دید انسان را نسبت به خیلی از مسائل زندگی تغییر می دهد. دیدن آدمهای جدید و مکانهای جدید انسان را از روزمرگی نجات می دهد. حس می کنم جاهایی در آمریکا وجود دارد که امکان نو شدن هر روزه زندگی در آن بیشتر هست خیلی بیشتر از شهرهای کوچک. همیشه زندگی در اقیانوس بهتر از آبگیرهای کوچک است.....

صحبت کردن با بچه ها درباره DNA خیلی جالب بود دوباره. یاد دادن به کودکان لذت بخش ترین کار دنیاست و من مطمئن هستم که فارغ از هر گونه دغدغه های کاری معلمی بهترین شغل دنیاست. 

در لانگ ایلند نیویورک در یک روز بارانی به دیدن خانه جیمز واتسون یکی از کاشفان ساختار DNA رفتم. سفر همیشه تجربیات خودش را دارد. سفر همیشه خوب است . سفر خود زندگی است.  

سوال قدیمی که زندگی و کار علمی چه ارتباطی به هم دارند ذهنم را مشغول کرده بود. دوستی می گفت که همه آدمها برای کار علمی ساخته نشده اند. فکر می کنم درست می گفت چون با علاقه کارشان را دنبال نمی کنند و ته دلشان راضی نیستند. به همین خاطر به علم به دیده شغل می نگرند نه یک جستجوی دوست داشتنی. سوال من این بود که چرا پس خیلی از آدمهایی که دنبال کار علمی می روند سراغ مشاغل دیگری نمی روند؟ دوست دیگری می گفت شاید جاذبه شهرت و خیلی چیزهای دیگر آنها را به این سمت می کشاند. من فقط یک چیز را می دانم و آن این است که جیمز واتسون در نهایت همه کارهای علمی و شهرتش در خانه خودش است با تمام دغدغه های انسانیش. در انتهای روز شهرت و پول و هر آنچه از زندگی به دست آورده ایم بیرون خانه می ماند و انسان می ماند و خودش. انسان با دغدغه های انسانیش که اگر فراموش نشده باشند تنها پاسخ این دغدغه ها به قول اریک فروم عشق و کار است. اگر کار ما عاشقانه نباشد در انتهای روز باخته ایم.