(هادی سعیدی کیاسری)

پس وفا از وفا بیاموزم

طبیعت
همان نقاش پنهان
با قلم موی باد و باران
و جنبش خاک و گردش افلاک
هر دم هزار نقش بر بوم زمین و آسمان می آفریند
که نقاشان جهان حیران می شوند کدام
نظم و هماهنگی ِ مرموز
و پنهان منحنی ابرها و
نیمرخ های پر دندانه ی کوهها
و رقص گستاخ و بی خیال امواج را
زیبایی بخشیده است؟  

(قسمتی از شعری از حسین الهی قمشه ای)

باز هم آن آرزوی دیرینه آدم است ...
گفتگوی با تو ...
تو ... که صبورانه می شنوی ...
---------------------------------
تماشا
دوست ندارم با اضطراب و ناله،  فقط  پر باشم از خواستن !  

که عاشق از معشوق طلبکار نیست!
پس، چون وجود زیبای خودت، آرام و با لبخند، به گفتگویت می‌نشینم...
با دست‌هایی که پر از گنج زندگیست و چشمانی پر از شعف دیدن تو...
پر از تماشا
پر از آغوش
پر از بوسه
اما ... فقط تماشاست که مرز نمی‌شناسد
و من ... صدها سال است پر از تماشای تو ام.
در جوشش مست‌کننده حیات
در لبخند آسمان
در موسیقی درخت
در بوی خوش نسیم و آوای زیبای پرواز
و من چه نیک‌بختم که تماشای بی‌کرانت نصیب تشنگی بی‌مرز روحم می‌شود.
وقتی هیچ واژه‌ای نیست برای وصف آنچه بین ما می‌گذرد ...
پس به "دوستت دارم" بسنده می‌کنم ...
...
(اصل شعر و برگردان آن از کردی به فارسی: ئاسو شجاعی) 

هوس رباعی کرده بود. رباعیات جلیل صفربیگی را مرور می کرد. 

انگار همیشه جای یک تن خالی ست

این بار کسی نیست نه!اصلن خالی ست

یک نیمکت نشسته دارم  در خود

جای دو نفر همیشه در من خالی ست 

 --------------------------------------------------------------

ماسیده شب و سکوت در رگ هایش

چادر زده عنکبوت در رگ هایش

ایلام و هزار زخم کاری بر تن

خون مردگی بلوط در رگ هایش 

 ------------------------------------------------------------

با آنکه برای شعله هایش حد نیست

از حال بلوط اگر بپرسی بد نیست

می سوزد و می سوزد و... نه! می رقصد

این سوختگی هنوز صد در صد نیست 

 -------------------------------------------------------------------

برهر چه بغیر عشق پا بگذارید

دست دل خویش در حنا بگذارید

عاشق بشوید مُردم! عاشق بشوید

یک نام خوش از خویش به جا بگذارید 

 -------------------------------------------------------------------

این عصر که عصر ظلمت و بیداد است

شاعر همه ی رسالتش فریاد است

یک شاعر مرد می شناسم آن هم

بی هیچ سخن فروغ فرخزاد است  

-------------------------------------------------------

یک روز مداد خوشگلم را دزدید

کم کم همه وسایلم رادزدید

سارا که انار داشت با دارا رفت

دفترچه کاهی دلم را دزدید 

 ------------------------------------------------------------------

از ایل و تبار آشنایی هستی

از قوم و قبیله رهایی هستی

انگار که با تو نسبتی دارم من

ای شعر! به من بگو کجایی هستی

این نام توست 
زنی این را گفت
که در سپیدی گذرگاه‌ها غیبش زد.
این نام توست، نیک به خاطر بسپارش!
به خاطر واژه‌ای با آن (آنان) اختلاف پیدا نکن
به اندیشه‌های قبیله‌ای توجهی نکن
با نام نامی‌«همه مکانی ات» دوست باش
و با مردگان و زندگان تجربه‌اش کن
و به زبانت بیاموز تا گفتگوی دوستانه را با مردمان «غریبه» دریابد..... 

(بخشی از قصیده ای از محمود درویش)