در کل منطقه فلوید فقط یک چراغ قرمز وجود دارد و این خود گواه بافت روستایی و به دور از هیاهوهای معمول شهری است. صاحبخانه من چکیده ای از فرهنگ و تاریخ معاصر آمریکاست با توجه به سفرهایش و تجربیات یگانه اش. دیدن ترکیبی از فرد عاشق طبیعت و هنر و اهل گفتگو و آشنا با فرهنگ ایران  تقریبا اتقاق نادری در آمریکاست....در آمریکا گاهی احساس می کنم که معجزه کلام از صحنه زندگی حذف می شود...آدمها در پیچیدگیهای زندگی اینجا ساکت می شوند و این سکوت ناشی از سیر درونی آنها نیست...یادم می آید حسین منصوری فرزند خوانده فروغ فرخ زاد در جایی گفته بود : قسمتی از جادوی شاعران واقعی در صدای آنهاست...صاحبخانه من حرف می زنداز کودکیش و از نقاشی هایش و از عکسهایش و  این بیان و این کلام در این همه آدمهای تکراری و تکرار آدمها برای من غنیمتی است. در کل منطقه فلوید فقط یک چراغ قرمز وجود دارد و در همین منطقه متروک هم آدمهایی که یگانه باشند هم  وجود دارد.....خلق الانسان علمه البیان...............

هر چه زمان در اینجا گذشت من بزرگ تر شدم و اینجا کوچک تر...نمی دانم این انبساط و انقباض حاصل زندگی کوتاه من در آمریکاست یا نه..گاهی فکر می کنم زندگی اینجا با همه شتابش خیلی ساکن هست ...فعلا که سعی کرده ام تسلیم روزمرگی اینجا نشوم ..مدام به دنبال تجربه های جدیدم...حتی موقع قدم زدن کوچه های جدید را دوره می کنم.....اینجا یا هر جای دیگری از زمین و زمان با هر تعریفی که از زندگی داشته باشیم همیشه چیزی کم است و این حس کم بودن چیزی خود خودش مفهوم زندگی و تعریف سیال آن است. راست گفته بود سهراب: زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من وتو برود....

(هادی سعیدی کیاسری)

پس وفا از وفا بیاموزم

این بود معنای قد جف القلم

قانون جهانی‌ عمل و عکس العملبه طور دقیقی‌ در عالم جاریست هر چند گاهی‌ از چشمان جزئی نگر ما دور می‌‌ماند.

سالها پیش یکی‌ از نگهبان‌های دانشگاه مشغول اذیت و آزار یک بچه گربه کوچک بود، به التماسی ما هم گوش نمیداد و با پای راستش به زیر شکم گربه لگد میزد، گربه احتمالا تا پای مرگ رفت........دو سال بعد کشیک بخش جراحی بودم، پرستار زنگ زد که مریض اورژانسی تصادفی داریم، وارد اورژانس که شدم، صدای جیغ مریضی بلند بود، جیغهای دردناک... به مریض که نزدیک شدم همان نگهبان بود با ساق پای راست خرد شده در تصادف  موتور...........

نوشته یی پر محتوا از ملا صدرا، فرستنده شعیب فریادی از صالح آباد ایلام:

خداوند بی نهایت است و لا مکان و بی زمان اما بقدر فهم تو کوچک میشود و بقدر نیاز تو فرود می آید و بقدر آرزوی تو گسترده میشود و بقدر ایمان تو کارگشا میشود و به قدر نخ پیر زنان دوزنده باریک میشود و به قدر دل امیدواران گرم میشود...

نوشته زیر اثر آسو شجاعی هست که من سالها پیش خواندم، بسیار نکته نغز دارد و پر است از تجربیات شخصی‌ و ترکیبی‌ از افکار پیشرو انسانی‌، مطالعه آن را پیشنهاد می‌کنم........

هوالحق

سلوک برای رسیدن به معرفت حقیقی :

هدف: رسیدن به اوج ظرفیت وجودیمان ،به عنوان یک انسان ،در نزدیک شدن به خدا

یعنی تبدیل به همان کسانی شویم که باید باشیم .

"سالک بی غرض راه روشنایی" اصطلاح قشنگی است .

برای سلوک، سرخپوستها 5 مرحله پیشنهاد می کنند :

1.      تصمیم به سالک شدن و اصلاح بینش خود در مورد کل هستی

2.      انضباط و خویشتن داری وتلاش و نظم در بیادآوردن آموزشها و درونی کردن آموخته ها

3.      شکیبایی و وقت شناسی و تمرکز

4.      معرفت پیشه شدن

5.      آموختن روش" دیدن "و بینندگی

در اینجا باید با خیلی مفاهیم آشنا شویم :

1-ابرآگاهی : این حالت شما می توانید همه چیز را به یاد بیاورید حتی ...در مراتب بسیار لذت بخش آن حتی روز الست را و همان "پیمان روز اولین"و قولی که داده اید ....وقتی به ابرآگاهی می رسیم که تصمیم بگیریم جهان را درست بشناسیم .

برای تسلط بر آگاهی باید به سلسله حقایق زیر معتقد باشیم :

  * تمام اشیا پرتوی از لطف خدا هستند .پس در تمام آنها نشانه های خرد ، اعجاز و درسهای باارزشی را جستجو می کنیم که ما را به دانش حقیقی می رساند

  * رعایت مرز بین شناخته ، ناشناخته و ناشناختنی و درک کامل مفهوم تمام آنها

2-شناخته : تمام دانشی که در زندگی چه به طور موروثی و ناخودآگاه از جامعه کسب شده باشد ، چه خودمان با تحصیل علم و معرفت به آن رسیده باشیم ، شناخته های ما هستند . شناخته دانش درونی شده ماست که برایمان بدیهی به نظر می رسد و بر آن احاطه داریم .

3- ناشناخته : قلمرویی پوشیده در هاله ترس اما در دسترس و قابل کشف . مانند تمام علوم و فنونی که بلد نیستیم ولی می توانیم یاد بگیریم . خیلی از اطلاعاتی هم که در راه معرفت در مورد خودمان و هستی می بینیم در محدوده ناشناخته هستند . ناشناخته ، قابل درک و شناختنی است و انسان در رویارویی با آن در بهترین موقعیت خود است چون تمام استعدادها و خلاقیتش را شکوفا می کند .

ما باید با ترسیم ناشناخته با استفاده از دیدن مهار شده خویش آن را در دسترس ادراکمان قرار دهیم .

4-ناشناختنی : توصیف ناپذیر ، تعمق ناپذیر و غیر قابل دسترسی برای انسان .

حضرت علی (ع) در توصیف شناخت ذات خدا مثال بسیار زیبا و با ارزشی دارند که به وضوح موقعیت انسان در برابر ناشناختنی را به تصویر می کشد .

انسانی که به دریای "تلاش برای شناخت ناشناختنی" بپرد ، گیج و فرسوده می شود و در سرگردانی عقل و هوشیاری برای کمترین برداشتهای ناقص خود ، باید بهای گزافی بپردازد . تقریبا همه آدمها حداقل یکبار به چنین دریایی پریده اند !

به خاطر بیاورید چه پر خطر و بی ساحل شما را در افسون خود غوطه ور کرده و ...

5- تمرکز: کوشش بیش از حد برای جابجایی سطوح آگاهی

6-خودبزرگبینی: بزرگترین دشمن ما که باعث می شود از وقایع اطراف رنج ببریم و بدون آن آسیب ناپذیر می شویم (البته با توکل به خدا). هرگز با ملایمت نمی توان به جنگ آن رفت. درست بخورید،کافی بخوابید،در شادیهای دیگران شریک شوید ولی ...

مدام مواظب رفتار و افکارتان باشید، تمام گناهها بازتاب خودبزرگبینی اند.

7-بی عیب و نقص بودن : استفاده مناسب از انرژی و به جریان انداختن آن برای اتصال به مبدا هستی

8- فهرست استراتژیک : مدتی خودتان را زیر نظر بگیرید ، مثل یک ناظر جدا از خودتان، و سعی کنید کاملا بدون تعصب در مورد کارهایتان نظر بدهید .بعد یک فهرست از تمام کارهای روزمره تان تهیه کنید و تصمیم بگیرید که حذف یا تغییر کدامیک در مصرف انرژی شما صرفه جویی می کند .این فهرست استراتژیک مجموعه الگوهای رفتاری شماست که باید دست کم هر سه،چهار روز یکبار آن را بازنگری و اصلاح کنید.

خواهید دید که در فهرستتان خود بزرگبینی بیشتر از همه وقت می گیرد .

9-خودآزمایی : وقتی فکر می کنید در یک مساله بی عیب ونقص شده اید در میدان عمل خودتان را آزمایش کنید و دائما به رفتارهایتان توجه کنید.

10-خرده ستمگر : هر عاملی که همیشه ما را ناراحت کرده است مثلا آدمهای تحمل ناپذیری که در مواضع قدرت قرار دارند و دیگرانی که رفتارشان ما را خرد می کند .

همه اینها عامل فرسایش خودبزرگبینی ما هستند و می توانیم در عین مبارزه با آنها برای اصلاح یا نابودیشان ، از حضورشان برای اصلاح خودمان هم استفاده کنیم .

نکته ها :

 -برای سالک واقعی حتی بدترین ستمگران هم خنده دار هستند .

-نباید بدون استراتژی با خرده ستمگر مواجه شد .

-نباید اعمال و احساسات خود و خرده ستمگر را زیاد جدی گرفت .

-آنچه ما را در مقابله با خرده ستمگر از پا در می آورد ،فرسایش عادی خودبزرگبینی ماست و اینکه فکر کنیم شخصیتمان خرد شده است

-اگر با خشم و غضب و بدون خویشتن داری اقدام کنیم ، شکست خورده ایم و هر کس شکست بخورد ، به خرده ستمگر می پیوندد .

نکته بسیار مهم :

آنچه یک انسان را به خرده ستمگر تبدیل می کند ، استفاده بیش از حد، مغرورانه و غلط از محدوده شناخته هاست .

11- خویشتن داری : حفظ روحیه وقتی که حس می کنید دارید زیر پا لگدمال می شوید

12-انضباط : گردآوری همه اطلاعات در مورد خود ، خرده ستمگر و نقاط ضعف ، قوت و خصوصیات رفتاری هر دو ، در حالی که تو را خرد می کنند .

13- وقت شناسی : رهایی از آنچه تا کنون به تاخیر افتاده است. وقت شناسی دریچه سدی است که توسط خویشتن داری ، انضباط و شکیبایی ساخته ایم تا با برنامه ریزی انرژی بی کران هستی را در زندگی خودمان به جریان بیاندازیم .

با آرزوی موفقیت و سر بلندی تمام انسانهایی که

 گامهایشان را در راه حقیقت بر می دارند.

در خیابان ویسکانسین مثل خیلی‌ جاهای دیگه واشنگتن دی سی‌ بی‌ خانمانها کنار خیابان هستند، اکثرا سیاه پوستند. اما یک خانم سفید پوست هم هست که همیشه از ایستگاه فرندشیپ‌هایت سوار اتوبوس می‌‌شود و تا آخر جرج تاون می‌‌آید، چند کیسه دارد که لباسهایش در آن است . همیشه وقتی‌ از اتوبوس پیاده می‌‌شود در ویترین اولین مغازه نگاه میکند تا خودش را در شیشه آن ببیند و موهایش را مراتب کند. با خودش زیاد حرف میزند. داشتم فکر می‌کردم که مسیح در جایی گفته که خداوند هیچ گنجشکی را گرسنه نمیگذارد، چه برسد به آدمی‌. در حال شک و تردید بودم، دختری که جلوی من راه میرفت غذایی که از بالای خیابان خریده بود را به مرد سیاهپوست بی‌ خانمان گرسنه یی داد که برای خرید غذا از عابران پول می‌خواست....گنجشک‌ها بین شاخه‌های درختان خیابان ویسکانسین بازی میکردند.

این عکسها را یکی‌ از دوستان قدیمی‌ از صالح آباد ایلام فرستاده، خواسته روی وب منتشر شود...............

امروز چهارم ژولای هست، روزی که اینجا تعطیل است و همه روز استقلال آمریکا را جشن میگیرند. پارسال این روزها را دقیقا یادم هست همین جا بودم ، زمان با همهٔ کش آمدنش چه زود می‌گذرد. داشتم از مراسم روز استقلال می‌گفتم که در آمریکا مردم از هر فرصت کوچکی برای شادی استفاده میکنند، اینجا این قدر آدمها را مشغول کار می‌کند که گاهی ممکن است یادشان برود شادی کردن را، به همین خاطر از هر فرصتی استفاده میکنند برای شادی کردن. (ماهیت و چیستی شادی و اینکه اصلا شادی چیست را بحث نمیکنم).

امسال کار‌های عقب مانده مجال گشت و گذر در شهر را از من گرفته ، خیلی‌ کارهای زیادی هست که مانده هست، کوله باری از کارها................اما حتا گاهی زیر همین کوله بارها هم باید به زندگی‌ فکر کرد که زندگی همین ثانیه هست اگر بدانیم......

جهان کتاب مقدس است

که آیه‌های آن را حک‌ کرده اند نه بر کاغذ

که بر برگ درخت سبز،

و چشمان گنجشکان

هنگامی که در پی‌ آشیانه میگردند

و بر صدای آب

و بر سکوت همهٔ کوچه‌های عرفانی

جهان قران ناطق است

به آفتابگردان رقصان در باد نگاه کن

که بر نگاه آفتاب خمیده است

بخوان بخوان

وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ یَسْجُدَانِ

بخوان به نام پروردگارت که خلق کرد

رسالت توست خواندن راز جهان

در بازی کودکان هنگامی که در پی‌ هم می‌‌دوند

درویش قصه‌های دور سرزمین خاک

همین کوچه‌های عرفانی

مقدّس‌ترین جای زمین است

اگر خورشید به آن می‌تابد

که: کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍ

اسد همیشه به من می گفت : موقع امتحان کفش های نوت رو بپوش . چرا ؟ - بپوش . دوباره...... چرا ؟ به خاطر کوزه به سرها . آخه مگه این کوزه به سر ها کی ان ؟

اسد فقط یک بار گفت که این کوزه به سر ها همون مولانا اند ، همون حضرت علی اند ، همون خیام اند  ، همون مسیح اند ، که این کوزه های آب ، همون معرفتشونه که توشه راهه و عشق به دیگران که به عنوان موسیقی متن همراهشونه . اونا به آگاهی رسیدن و جماعتی هم از میوه آگاهی اونها استفاده می کنن و خواهند کرد .

پری- داریوش مهرجویی

سال پیش حوالی همین روزها نوشتن در اینجا را شروع کردم. از یک سال پیش تا حالا خیلی‌ چیزها عوض شده، من دوباره برگشته‌ام به جرج تاون، شهری و دانشگاهی که یک جورهایی به من آرامش می‌‌دهد. قبلا هم گفته بودم که زندگی‌ بازی رودخانه مانندی است که ما را با خود می‌‌برد آنجا‌ها که میخواهد. پس اضطراب زندگی‌ احساس پوچی هست،پس فکر کردن به آینده‌های دور معنی‌ ندارد، فقط باید صبور بود و منتظر تا زندگی‌ خودش حرفهایش را بزند.آمدن به آمریکا حداقل به من نشان داد که در زندگی‌ فقط باید صبور بود و منتظر، گاهی وقت‌ها حتا می‌توان انتظار معجزه داشت. برای کسانی‌ که به روز مرگی عادت کرده اند خیلی‌ چیزهای زندگی‌ تعریف نشده هست، یعنی‌ زبان زندگی‌ جوری است که برای درکش باید خیلی‌ فضاهای مختلف را درک کرد، گاهی درک این فضاها نیاز به مشقت ، تنهایی‌ و تجربه‌های سخت دارد. درک زبان زندگی‌ و دانستن فیزیولوژی زندگی‌ به معنی‌ چیزی فراتر از آنچه که چشمهای ما می‌‌بیند، تنها وظیفه انسان است، که رودخانهٔ زندگی‌ را اضطراب معنایی ندارد.

کمتر نوشتم چون پایان فصلی بود و آغاز فصل دیگری...... خیلی چیزها عوض شد در چند هفته اخیر و خیلی چیزها قرار است عوض شود..........باشد که در موج زندگی گم نشوییم......... از فردا دوباره می نویسم......